Ik had zojuist tranen in mijn ogen van geluk. Dit heb ik lang niet gehad! Ik voel me dankbaar voor het leven. Gisteren was ik precies 6 maanden in Perú. Wat een reis. Zeker niet altijd gemakkelijk, integendeel. Maar ik ben (misschien mede wel juist daardoor) heel tevreden. Alles lijkt samen te komen. Ik ben zo dankbaar dat ik in een prachtig land woon, mijn tweelingziel heb terug gevonden, vriendschappen heb die zich blijven verdiepen, ik de liefste en meest wijze katjes heb, een fijn dak boven mijn hoofd, ik werk kan doen wat mij gelukkig maakt doordat steeds meer mensen mij weten te vinden, ik altijd voor mezelf durf te kiezen en nog veel meer. In deze 6 maanden is er ontzettend veel gebeurd. Ook veel heftige gebeurtenissen, gemis, eenzaamheid, trauma’s verwerken, karma uitwerken, (nog een) donkere nacht van de ziel en ook hierbij nog veel meer. Dualiteit blijft een thema voor mij, net zoals voor de aarde; as above, so below. Zo heb ik ook het gevoel dat er collectief een soortgelijk proces plaatsvindt waarbij alles gaat samenkomen. Ik ben zo trots op alle mooie zielen die hier aan bijdragen. Ik had laatst een gesprek met een bijzondere ziel waarin we het erover hadden dat de synchroniciteiten toe lijken te nemen en hoe alles in zo’n divine timing gebeurd. Ik heb hier ook al veel bijzondere mensen ontmoet en wijsheid mogen ontvangen. Ook vanuit de cultuur en natuur. Een nieuwe taal en vaardigheden mogen leren. Afijn de rest zal ik bewaren voor mijn boek. Ook daar is het tijd voor, om woorden te geven aan wat ik met de wereld wil delen. Veel liefs voor jullie! 
