Vandaag kreeg ik een melding dat het een jaar geleden is dat ik mijn laatste werkdag had in loondienst. What a ride. Naast de positieve punten wil ik ook meer inzicht geven in de lastige dingen die er vanaf dat moment bij kwamen kijken. Ik heb onderschat dat je als therapeut met een droom niet zomaar van de ene op de andere dag klanten aantrekt. Het is hard werken geblazen. Niet alleen om een bestaan op te kunnen bouwen maar ook omdat je met je hart werkt. Mijn werk zit verweven in mijn leven en andersom. Wel mooi dat de verbondenheid die ik vaak promoot ook zo in mijn eigen leven te merken is. Of ik spijt heb gehad van mijn keuze? Nee! Wel heb ik weleens gehoopt dat het wat makkelijker zou gaan, dat de energie en input die ik in mijn bedrijf stop, ook in meerdere aspecten zijn vruchten zou afwerpen. De aspecten waar het dat nu in doet is; de vrijheid die ik ervaar, de inspiratie die ik mag delen, de tevreden klanten die er wél zijn, de momenten van synchroniciteit, mijn ontwikkeling en connectie met alles wat er is. Dat zou ik voor geen goud willen missen. Toch vind ik het belangrijk ook de andere kant van de medaille te delen. Hoewel ik weet dat er meerdere factoren een rol spelen, maakt het me soms onzeker wanneer er weer een week voorbij gaat zonder gepland consult. Me afvragen of ik deze maand rond kom, de vanuit mijn hart geschreven posts die niet altijd worden gevonden, de dalende volgers. Van de andere kant weet ik dat ik meer waarde hecht aan ervaringen ipv materieel, echt contact en puurheid, echte verbinding. Dat wil niet zeggen dat de online verbinding niet bestaat, die is er wel degelijk en die waardeer ik. Het voelt alleen wat ingewikkelder omdat je jezelf kwetsbaar opstelt. Zwart op wit. Nou dit was mijn rant. Ik krijg vaak te horen dat mensen het dapper vinden dat ik mijn hart volg, bijvoorbeeld in mijn werk. Ik vind het belangrijk te laten merken dat er altijd twee kanten zijn. Bedankt lieve jij die dit leest. 🙏🏻♥️
// EN
Today I got a notification that it has been one year since I had my last day of work in payroll. What a ride. In addition to the positives, I want to give more insight into the difficult things that came with it from that point on. I underestimated that as a therapist with a dream, you don’t just attract clients overnight. You have to work hard. Not just to make a living, but also because you work with your heart. My work is interwoven in my life and vice versa. It’s nice that the connection I often promote can also be seen in my own life. Whether I have regretted my choice? No! I have sometimes hoped that things would go a little easier, that the energy and input I put into my business would also pay off in more aspects. The aspects in which it does so now are; the freedom I experience, the inspiration I may share, the satisfied customers that do exist, the moments of synchronicity, my development and connection with everything that is. I wouldn’t miss that for the world. Yet I find it important to share the other side of the coin. Although I know that several factors play a role, it sometimes makes me insecure when another week goes by without a scheduled consultation. Wondering if I will make ends meet this month, the posts written from my heart that are not always found, the declining followers. On the other hand, I know I value experiences more than material, real contact and purity, real connection. That is not to say that the online connection does not exist, it is there and I value it. It just feels a bit more complicated because you put yourself in a vulnerable position. Black and white. Well this was my rant. I often get told that people think it’s brave that I follow my heart, for example in my work. I think it’s important to show that there are always two sides. Thank you dear you who read this. 🙏🏻♥️
