De wereld gaat door / the world goes on

Vorige week gebeurde er iets waardoor mijn wereld even stil stond. Ik werd er helemaal in geslurpt en de wereld leek niet meer te draaien. De emoties die er bij kwamen kijken heb ik er laten zijn, eigenlijk voelde dat niet als een keuze maar het kwam er allemaal uit. Het voelt zo gek dat wanneer je door iets heel moeilijks heen gaat, de wereld gewoon door draait. Dat de uiterlijke wereld niet even met je mee stil staat. Maar zo werkt het niet. Na een week kwam ik tot het besef dat ik ook blij en dankbaar ben dat de wereld door gaat. Het maakt dat je soms uit je eigen situatie wordt gehaald doordat je ziet dat mensen bezig kunnen zijn met zulke ‘kleine’ dingen, doordat je naast het praten over je verdriet ook altijd met iemand over andere dingen kunt praten, dat er altijd ruimte is voor afleiding (omdat je verdriet 24/7 dragen ontzettend zwaar is) want overal is muziek te vinden, er zijn eindeloos veel films en series, je kunt elk moment van de dag dansen of wandelen, waar je ook bent en er zijn nog zo veel meer dingen. Wanneer de wereld met je mee zou stilstaan, zou je in je verdriet verdrinken, zou je de hoop verliezen en zou het helingsproces langer duren. Dus vandaag ben ik dankbaar dat de wereld doorgaat, hoe erg mijn wereld ook was ingestort.

// EN

Last week something happened that made my world stop for a moment. I was completely sucked in and the world didn’t seem to turn anymore. I let the emotions that came with it be there, actually it didn’t feel like a choice but it all came out. It feels so strange that when you are going through something very difficult, the world just keeps on turning. That the outer world does not stand still with you. But that’s not how it works. After a week I came to realize that I am also happy and grateful that the world goes on. It sometimes takes you out of your own situation because you see that people can be busy with such ‘small’ things, because besides talking about your grief you can always talk to someone about other things, that there is always room for distraction (because carrying your grief 24/7 is incredibly heavy) because everywhere you can find music, there are endless movies and series, you can dance or walk every moment of the day, wherever you are and there are so many more things. If the world stood still with you, you would drown in your sorrows, you would lose hope and the healing process would take longer. So today I am grateful that the world goes on, no matter how badly my world had collapsed.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *