Ik was er weer even ingetrapt. Het zorgen maken, denken. Mijn hoofd is heel sterk, iets wat handig kan zijn bij bepaalde dingen maar het zit me ook vaak in de weg. Mijn hoofd is de plek waar alle spanning gaat zitten. Al mijn hele leven kamp ik met migraine. De afgelopen jaren veel minder vaak dan vroeger en tegenwoordig nagenoeg nooit meer. Maar toch komt het soms terug. En daar ben ik blij om. Het verplicht me om te rusten, mijn hoofd te laten rusten. Omdat ik niet anders kan dan goed voor mezelf te zorgen en me er aan over te geven. Ik ben zo dankbaar dat mijn lichaam me aan geeft wat ik nodig heb. Soms realiseer ik me dat net te laat, maar ook wanneer het wel tot migraine is gekomen, geeft het duidelijke signalen aan waardoor ik actie onderneem om me weer goed te voelen. En me daarna goed te blijven voelen. Ik heb gerust waardoor ik op een gegeven moment inzichten kreeg wat de les voor mij was. En met name tijdens mijn dromen vannacht. Ze waren intens maar ze hadden een gezamenlijke symbolische boodschap. De boodschap was om mezelf niet meer klein te houden, deze neiging heb ik vaak juist als het heel goed met me gaat. De tijd is nu en ik verdien het om gelukkig te zijn en mijn dromen te blijven volgen. Zo is er ook een patroon dat wanneer ik me goed voel, ik al mijn energie aan anderen wil geven omdat ik ze ook dit gevoel gun. Om vervolgens zelf langzaam leeg te raken. Geluk is er om te delen, daar ben ik van overtuigd. Maar wel wanneer mijn batterij vol is en ik deze vol houdt. Weer een (zelfde) les geleerd, maar dit keer op een dieper niveau. Heb jij een plek waar je het eerst merkt dat je te veel spanning hebt opgebouwd?
