Ik hoorde er de afgelopen jaren veel over maar lang leek het een ver van mijn bed show. Het bleef echter op mijn pad komen. Op een gegeven moment was ik op reis in Perú; een van de plekken waar al eeuwenlang ayahuasca ceremonies worden gehouden. We gingen naar de jungle en hier werd duidelijk dat het medicijn mij riep; we waren op een plek waar een aantal dagen later een ceremonie gehouden zou worden. Na een innerlijke afweging voelde ik dat ik de ceremonie bij wilde wonen. Op de dag van de ceremonie ontmoetten we eerst de sjamaan. We werden meteen in het diepe gegooid doordat we vooraf een ander medicijn mochten gebruiken; rapé. Het had als effect dat ik meer in verbinding kwam met mijn lichaam en me de hele dag geaard voelde. Bij de ceremonie waren er op mijn vriendin en een andere toerist na alleen maar mensen die afkomstig waren uit het junglegebied, dit voelde fijn. Vooraf werd ons energieveld gereinigd door middel van een ritueel met tabacco. Vervolgens werd de Ayahuasca verwelkomd met muziek. Om de beurt mocht iedereen na het zetten van een intentie de Ayahuasca drinken. Daarna wachtten we tot het medicijn zijn werk ging doen. Ik raakte kort in paniek en mijn mind dacht; waar ben ik aan begonnen? Ik zette een knop om en wilde het medicijn ten volle ervaren. En dit gebeurde ook, wauw. Ik zag allerlei beelden, zoals een zwarte panter en ik hoorde boodschappen. Ik zag mezelf langzaam opgroeien vanaf het moment dat ik in de baarmoeder terecht kwam. Verschillende traumatische situaties kwamen voorbij. Dit was heel heftig. Ik dacht dat ik dit al allemaal verwerkt had maar nu kwam het op een dieper niveau voorbij als uitnodiging om te helen. Maar ook zag ik dat ik deze situaties stuk voor stuk zelf had gecreëerd, mijn ziel wilde tenslotte specifieke lessen leren. Op het moment dat ik me intens verdrietig voelde, voelde ik dat iemand mijn voeten masseerde en later mijn handen en andere energiepunten. Ze leek precies aan te voelen hoe ik mij voelde en wat ik nodig had. Ze vertelde me dat ik vrij was. En dit voelde ik, wat een opluchting! Vervolgens voelde ik me heel vrolijk en in verbinding met alles. Er werd muziek gespeeld waarbij de tekst precies verwoordde hoe ik me op dat moment voelde, magisch. Leergierig als ik ben, bleef ik echter vragen stellen. Over hoe de wereld in elkaar zit bijvoorbeeld. Ik ontving inzicht na inzicht, zoals over de onderdrukking van vrouwen, racisme, geloof. Ik voelde waarom ik op aarde ben en waarom ik ben zoals ik ben. Ik kon alles vragen wat ik wilde en overal kwam een antwoord op maar het was wel wat veel. Ik kreeg door dat ik niet alles hoef te weten. Toen ik de vragen losliet, ervaarde ik weer de verbinding en ontzettend veel liefde. Langzaam voelde ik het effect wegebben maar de vreugde en dankbaarheid hielden nog dagen aan. Wat ook bijzonder was, was de connectie als groep met het medicijn. Zo hielpen meerdere mensen elkaar gevoelsmatig wanneer ze het even moeilijk hadden en later hoorde ik dat veel ervaringen gedeeld werden door meerdere mensen. Tot op de dag van vandaag voel ik de verbinding met het medicijn, deze gaat denk ik ook niet meer weg. Het was echt een hele bijzondere en diep helende ervaring. Wanneer je een connectie voelt met het medicijn, is het mijn inziens belangrijk dat je al wat innerlijk werk hebt gedaan en dat je het op een fijne plek (mijn gevoel geeft aan dat ik het bijvoorbeeld niet in Nederland zou willen doen omdat de planten en sjamanen er niet vandaan komen) doet met mensen die voor jou veilig voelen. Wanneer het medicijn jou roept gun ik je van harte om de magie en heling te mogen ervaren. Gracias pachamama.
