blog

Er zijn verschillende vormen van tweelingzielen en de ‘verhaallijn’ kan uiteenlopend zijn. Ik wil graag een deel delen over mijn ervaring met mijn tweelingziel. Ik ontmoette mijn vriend toen ik 8 dagen in Peru was. Ik voelde meteen een klik en herkenning en sinds dag een waren we vrienden. Daarna reisden mijn vrienden en ik verder naar andere plaatsen. Tijdens deze reis kwamen er emoties en herinneringen naar boven vanuit vorige levens. Ik besefte dat ik vele levens met deze man had gedeeld, waarvan ook veel in Peru. De vriendschap verdiepte zich en na een maand reisden we terug naar de stad waar hij woont. Vanaf die dag waren we verliefd. Het voelde heel fijn maar ook spannend. Ik herinnerde me een moment voor mijn reis waar ik een gezicht zag tijdens een meditatie en besefte me dat dit zijn gezicht was geweest. Een periode van aantrekking maar ook van het willen vluchten volgden. En ook het niet helemaal snappen, een gevoel van ‘te mooi om waar te zijn’. En daarbij onze taal- en cultuur verschillen. Inmiddels hebben we in korte tijd heel wat dingen meegemaakt die ons dichter bij elkaar hebben gebracht. Ik vind het zo mooi dat we op totaal verschillende plekken zijn opgegroeid maar onze kern hetzelfde is. In andere dingen zijn we elkaars tegenpool en merken we hoe verschillend we zijn opgevoed. We spiegelen elkaar heel erg; wat we tegen elkaar zeggen, is eigenlijk wat we tegen onszelf zeggen. En we zijn echt yin en yang. In alles komen we elkaars masculine en feminine eigenschappen tegen waar we juist van mogen leren en we elkaar balans mogen brengen. Wanneer je elkaar kiest (het voelde echter niet als een keuze) heb je met alle kanten van elkaar te dealen en je maakt ook een connectie met diens familie en voorouders. De connectie voelt heel sterk, dit komt mede door onze geschiedenis in andere levens. Deze was lang niet altijd rooskleurig dus dit mogen we samen integreren en helen. Wat ook bizar is, is dat sommige mensen onze band herkennen wat soms zorgt voor jaloezie en afgunst. Soms voelt het als het sprookje zoals hoe tweelingzielen vaak worden afgeschermd maar het is soms ook heel confronterend. Maar de liefde is het zeker waard. Sterker nog; liefde IS.

De natuur. Er is een ontzettende verscheidenheid in natuur. Je hebt de bergen en vulkanen, het strand, de jungle, de woestijn, noem maar op. En er is een oeroude verbondenheid met de natuur. Daarnaast zorgt de verscheidenheid in natuur voor de meest lekkere groenten en fruit. De cultuur. Net zoals bij de natuur is er een verscheidenheid in culturen maar er is ook een gemeenschappelijke basis. Ik voel me verbonden met de incacultuur. De mensen. De mensen zijn (over het algemeen) bescheiden en erg vriendelijk. De spontaniteit en informaliteit. Wanneer je een baan wil, kom je ver met onderlinge connecties en kun je er zo beginnen. Of het nu op papier staat of niet. Verder worden er vaak spontaan dingen afgesproken. Het enige is dat je meestal niet uit kunt gaan van een stipte tijd. De puurheid van het leven. De mogelijke luxe verschilt heel erg per gebied, gezin etc. en mensen werken heel hard maar ondanks alles heerst er een bepaalde puurheid. Op de hand wassen, koud douchen, overal op straat kun je eten kopen. Kleding wordt soms nog zelf gemaakt of in ieder geval zelf gerepareerd.  De muziek; ook deze is puur. Het raakt me en laat mij veel verbondenheid voelen. Met de natuur en de cultuur.Bovenal voel ik me het meeste van de tijd thuis in dit land en gevoel kun je niet altijd uitleggen. Hier leer ik het voelen boven het denken te plaatsen.

Eergisteren deelde ik hoe verdrietig ik me soms kan voelen de afgelopen tijd. Toch merk ik een groot verschil hoe ik hiermee omga. Ik weet wat helpt om weer terug in mijn eigen kern te komen. Me bewust richten op aardende activiteiten en oefeningen helpen daarbij. Ook merk ik dat het nog belangrijker voelt om mijn energie te beschermen en om hulp te vragen. Van buitenaf maar ook van bovenaf. Zo lukt het me om binnen vrij korte tijd weer om in balans te komen. Ben jij ook op zoek naar deze tools? Neem dan een kijkje op mijn site om te lezen over mijn cursus ; aarden, beschermen en verbinden. Ik ben in Nederland begonnen met het geven van deze cursus. Ik merk dat ik door de uitdagingen die ik tegenkom in Peru, hier zelf ook weer meer in ben gegroeid, om een stevige basis te vormen en dit jou ook aan te leren. Heb je naar aanleiding van de uitleg op mijn site nog vragen? Stel ze gerust! Liefs Imke

Ik heb zelden zo veel gehuild als de afgelopen tijd. Toen ik kind was en tijdens mijn burnout huilde ik ook veel. Veel emoties die daarvoor niet de ruimte mochten krijgen. Nu is het anders. Mijn emoties mogen van mezelf wel de ruimte krijgen dus het stroomt. Soms van geluk, vaker van verdriet. Soms geef ik het bewust de ruimte en soms kan ik niet anders dan het er uit te laten komen als een waterval. Wat dat betreft vind ik het een fijnere coping dan de periodes dat ik net zo veel voelde maar het niet uitte. Maar het verdriet voelt niet fijn. Ongenuanceerd voelt dat kut, zwaar. Ik deel dit omdat ik dingen schrijf die vaak van positieve, hoopvolle aard zijn. Dat is op dat moment ook eerlijk en die eigenschappen passen ook bij mij. Maar ik wil ook het beeld laten zien dat er ook is. Naast de momenten dat het licht voelt en ik mag groeien op een fijne manier. Ik heb echter gemerkt dat ik zelf vaak op een pijnlijke manier leer. Mensen die mij goed kennen zeggen weleens dat ik een moeilijk pad heb gekozen. En ja dat beaam ik deels. En van de andere kant probeer ik het te accepteren en het vanuit een afstand te bekijken om in te kunnen zien waar het allemaal voor nodig is. Schrijven helpt me daar bij. Soms voor mezelf en soms voel ik dat ik het met je wil delen, zoals vandaag. Afsluitend een boodschap voor jou (en stiekem ook voor mij). Je emoties zijn er niet voor niets, ze hebben een boodschap. Ze laten je zien wat er uit mag komen, wat er binnen in jou liefdevolle aandacht kan gebruiken. Dus probeer de veiligheid te voelen ze te uiten. Emoties zijn niet bedoeld om vast te zitten, ze zijn bedoeld om te flowen, te uiten of om jou in beweging (e-motion) te zetten. This too shall pass.

Alles. Alles. Wat er in je leven is gebeurd, en nog ver daarvoor, van een handeling van 5 minuten geleden tot je kinderjaren, het moment dat je werd geboren, je ouders die elkaar ontmoetten, je opa en oma die elkaars pad kruisten, en wat er dáárvoor plaatsvond. Alles. Heeft ervoor gezorgd dat jij nu hier bent. Op aarde. Maar ook de specifieke plek waar je woont, waar je nu staat in je leven. Als er ook maar iéts anders was gelopen, was he HIER niet. Het is magisch, een wonder. Hoe kun je dan soms het vertrouwen verliezen? In het leven, in jezelf. Alles loopt zoals het hoort te lopen.

Zo is het zo dat alles wat je meemaakt een doel heeft. Alles. Dat betekent niet dat het altijd maar zwaar hoeft te blijven, integendeel. Maar vergeet niet dat dit exacte moment nooit meer terug gaat komen. Elk moment is uniek en elke persoon beleeft iets op zijn of haar unieke manier. Hoe je nu bent, het leven dat je hebt gecreëerd in samenwerking met het universum is er maar een keer. Wanneer je dit beseft ga je dit gegeven meer waarderen. Zelfs je kind dat lang op zijn telefoon zit, je partner die de vaat niet meteen opruimt, je zus die tegen je zeurt. Het doet er allemaal niet toe. Het doet er toe dat jij nu hier bent, en dit specifieke leven mag leiden. Deze ervaringen mag opdoen. Deze mensen om je heen mag hebben. Liefde mag delen. Dit specifieke moment komt nooit meer terug.

Het leven is een groot geschenk lieve mensen. En dankbaarheid en dingen durven zien zoals ze zijn, zijn de sleutel.

Leef in het nu. In het nu mag je beleven, delen, genieten, helen en nog veel meer. In het nu vindt de magie plaats, die langer blijft doorwerken dan je ooit had kunnen denken.

Met liefde, Imke

Nature IS

Nature is my guidance

Nature is my core

Nature is my battery

Nature is my calm

Nature is my acceptance

Nature IS

Muchisima gracias pachamama. Siempre

Mensen wennen heel snel aan hun eigen groei. Na een consult check ik vaak even hoe het met iemand gaat. Antwoorden die ik bijvoorbeeld krijg is; ik voel minder onrust, ik heb minder vaak ruzie met mijn partner, ik heb minder vaak last van hoofdpijn. En toegevoegd bij deze antwoorden; ik had het niet eens gemerkt, nu je het vraagt besef ik me het pas. Je mist geen klachten die je niet meer hebt dus wen je snel aan de nieuwe situatie. Daarnaast wen je heel snel aan je eigen groei waardoor je hier ook een blinde vlek voor kunt hebben. ‘Ja maar er is nog zoveel dat anders/beter kan’. Of bij een volgend lastig moment het gevoel hebben weer terug te zijn bij af, het gevoel te hebben dat er niks is veranderd. Dit zijn echt verhaaltjes van het ego. Probeer eens te voelen hoe ontzettend ver je al bent gekomen, wat je al allemaal hebt overwonnen. Terugkijkend op een periode eerder. En ben hier trots op. Laat het kritische stemmetje van het nooit goed genoeg doen even achterwege. Al is het voor een moment. En probeer dit dan steeds vaker. Totdat je diep vanbinnen wel beter weet wanneer het stemmetje weer aangeeft het nog niet goed genoeg te doen. Je groeit met jezelf mee, daardoor is het moeilijker verandering bij jezelf te merken dan bij anderen. Wat dan kan helpen is om in gesprek te gaan met dierbaren, omdat die je van iets meer afstand hebben zien groeien. Ik ben in ieder geval trots op iedere stap die jij hebt gezet om hier te komen.

Ik wil al een tijdje iets delen wat me opvalt. Er zijn ontzettend mensen die zich bezighouden met spiritualiteit en maar al te graag hun waarheid verspreiden. Teksten schrijven, trajecten en cursussen aanbieden in het kader van; dit gaat écht je leven veranderen. Natuurlijk, ik schrijf ook, ik wil ook mensen inspireren maar het liefst vanuit bescheidenheid en een basis van niet alles weten. Daarnaast voel ik dat ik – naast mijn werk – ook juist wil leven, dat is waar de kern voor mij om gaat. Het leven ervaren als mens-zijn. Ik vind het soms bizar te bedenken dat mensen hun leven in dienst stellen van het verspreiden van hen waarheid, het liefst aan de hele wereld. Dit vind ik ook van; leraren, managers, mensen met een bepaalde rang in een religie of stroming. Vaak komt het neer op; dit/ik ben goed, dat/zij zijn slecht. Mensen die verkondigen spiritueel te zijn en er alles aan doen uit het ‘systeem’ te stappen, vallen in mijn ogen in een ander deel van ‘het systeem’. De een channelt Maria Magdalena, de ander een bepaalde aartsengel. Wat ik hier een beetje eng aan vind is het idee te hebben dat er een iemand of lichtwezen is die de waarheid in pacht heeft. Opkijken naar iets of iemand (ik heb het ook wel eens gehoord maar dit wil ik helemaal niet, ik ben ook maar mens). En sommige mensen denken juist dat zij zelf de boodschapper zijn, spiritueel ego. Deze twee voorbeelden zie ik als uitersten maar ik mis vaak een middenweg. Ik geloof niet dat er een iemand, een religie, een verlicht wezen is die alles weet. In mijn ogen kan dit niet. Wel geloof ik in de bron van alles wat is, dat ís. Alles draait om perspectief, om intentie, om (on)zuiverheid. Iedereen die het zou oefenen, kan verbinding maken met het onzichtbare. Maar ik denk dat lang niet iedereen – misschien zelfs het merendeel – dit doet vanuit zuivere intenties of vanuit een sterke, geaarde kern. In hoeverre kun je dan vertrouwen op deze informatie? Iedereen die channelt neemt – hoe goed je jezelf ook aard en beschermd – zichzelf mee. Wanneer je gelooft dat één bepaalde coach, therapie, religie o.i.d. de waarheid in pacht heeft en jou gaat redden, haal je alle kracht weg bij jezelf. Er wordt zo veel gedaan om jou uit je kracht te halen, op veel verschillende lagen. In het ‘systeem’ maar ook zeker in de spirituele wereld. Alleen jij weet wat jouw waarheid is, wat voor jou zuiver voelt en wat jouw intuïtie zegt, diep diep vanbinnen. En ja, dit mag je ook verkondigen aan de wereld, ik denk dat iedereen iets bij te dragen heeft. Ik denk alleen dat intentie alles is. Dit zit in de toon die je gebruikt, de commerciële trucjes die je wel of niet gebruikt en hoe eerlijk je kunt zijn naar jezelf en daarmee naar anderen toe. Ik weet alles en tegelijkertijd weet ik niks.

Ik vind het belangrijk om met anderen om te gaan zoals ik zelf ook behandeld zou willen worden. Ik merk dat ik dit soms ook van een ander verwacht. En wat nog verder gaat, is dat ik soms verwacht dat anderen mij begrijpen. Misschien herken je het. Je gaat dan echter helemaal voorbij aan het perspectief van de ander. Er is een reden waarom een ander je niet altijd kan begrijpen en dit kan bijvoorbeeld zijn dat de ander jouw situatie nooit heeft mee gemaakt. En zelfs als dat wel zo is maakt iedereen dingen op zijn eigen manier mee. Ook kan het zo zijn dat de ander een heel andere opvoeding heeft gehad. In een andere omgeving woont en of werkt. Als je dit allemaal bedenkt kun je dus eigenlijk niet verwachten dat een ander je begrijpt. Ik vind het een van de fijnste gevoelens om begrepen te worden, het liefst nog zonder woorden. Maar het is echt een uitzondering en geschenk wanneer dit gebeurd. Wanneer het niet gebeurd en dit je raakt, mag je jezelf afvragen waarom het je zo raakt. En misschien kom je er wel achter dat je het meeste begrip van jezelf nodig hebt. En dat dat het belangrijkste is, los van wat een ander je wel of niet kan geven.

Het proces is begonnen. Nouja dat was het al toen ik een aantal jaren geleden door kreeg dat ik een boek mocht gaan schrijven en dit nog op verschillende andere momenten werd herhaald. Het begin is gemaakt. Ik merk al wel dat het iets anders vraagt dan het schrijven van ‘normale’ blogs. Ik schrijf ze wanneer ik bepaalde inzichten heb opgedaan, wanneer ik er aan begin staat het snel op papier zonder er over te hoeven nadenken. Bij een boek vraagt het echt meer. Het is fijn wanneer de lijnen in elkaar over lopen. Echter; waar begin je? Wanneer schrijf je? Er is niet de hele dag door concentratie en schrijfinspiratie. En natuurlijk vooral niet op de momenten dat je er van jezelf aan moet gaan zitten. Ik voel dat dit ook een helend proces is wat tijd nodig heeft, integratie is belangrijk. Het boek zal voornamelijk gaan over dingen die ik heb mee gemaakt, heb gevoeld, geleerd. Omdat mijn verhaal niet alleen over mij gaat maar het wellicht ook herkenning bied voor jou. Zoals ik vaker zeg zijn we allemaal een spiegel voor elkaar. De reden dat ik dit boek schrijf is omdat mijn woorden anders zijn dan die van jou maar het soms meer inspiratie geeft wanneer je het van een ander leest. Vroeger wilde ik altijd schrijfster worden maar dat gevoel is op een gegeven moment vervaagd. Waarschijnlijk zaten er te veel overtuigingen op het schrijven als beroep. Ik ben blij dat mijn passie (eigenlijk is die altijd gebleven tijdens het schrijven van gedichten, kaarten, zelfs rapportages en verslagen tijdens mijn werk en studie) weer helemaal terug is. Een van mijn favoriete herinneringen (naast het stapleven) van de studententijd is het last minute schrijven van verslagen met mijn favoriete muziek. Ik kwam dan helemaal in een positieve flow terecht. Dit ontdekte ik weer toen ik laatst aan het schrijven was met muziek. Mijn concentratie is dan op zijn best. Ik zal proberen af en toe een kijkje te geven in mijn schrijfproces, ook stiekem een beetje als stok achter de deur. Het voor en nadeel is namelijk dat ik geen deadline of haast heb. Mijn lieve katten ondersteunen me en geven het aan wanneer ik even pauze nodig heb.