5 jaar geleden kreeg ik een burn-out. -Toen- voor mijn gevoel van het ene op het andere moment, stortte ik in. Ik was aan het werk in de forensische psychiatrie en barstte in tranen uit op het kantoor. Ik wist het allemaal niet meer en kon niet stoppen met huilen. De daaropvolgende weken heb ik vooral geslapen en gehuild. Naar buiten gaan, laat staan naar de supermarkt was al een grote opgave. Rusten en de natuur deden me goed, alle andere activiteiten gaven me een gevoel van druk. Omdat ik zelf al niet wist wat me overkwam, vond ik het ook moeilijk woorden te geven aan mijn proces aan anderen. Zoals mijn werkgever; bij elk gesprek voelde ik de druk die me verlamde. Het lukte me wonderbaarlijk genoeg om aan te blijven geven dat ik echt niet zomaar weer kon werken, ik meer tijd nodig had voor mijn herstel. Met behulp van nog meer rust, gesprekken met vrienden, een coach en haptotherapeut lukte het me steeds beter te voelen. Voelen waar mijn behoeften lagen. Stap voor stap creëerde ik steeds meer ruimte voor mezelf door het stellen van grenzen. Uiteindelijk heb ik ongeveer een halfjaar niet gewerkt en heb ik daarna een re-integratie traject gedaan. Dit was niet van lange duur omdat ik voelde dat de werkplek me niet beter zou maken. Ik besloot er te stoppen en me verder te richten op mijn herstel. Dit leek er na ook sneller te gaan. Mijn herstel ging verder en ik ben in therapie gegaan. Uiteindelijk ben ik niet meer de ‘oude’ ik geworden, gelukkig maar want ik leefde vooral voor anderen en ging constant over mijn eigen grenzen heen. Het heeft een paar jaar geduurd voordat ik helemaal ben hersteld en mezelf heb gevonden, al gaat dat proces altijd door.
Achteraf gezien gaf mijn lichaam door de burn-out aan dat het genoeg was geweest. Dat ik mijn hele leven en in die baan veel te hard mijn best deed. Om er te zijn voor anderen, aan verwachtingen te voldoen zonder me af te vragen wat ik zelf wilde. Na subtiele signalen kon ik niet anders dan luisteren omdat ik gewoon niks meer kon. Daarnaast zie ik het nu als een normale reactie op abnormale omstandigheden. Op de werkplek destijds maar ook door trauma’s en de verwachtingen in de Westerse maatschappij. Ik leerde meer over mijn gevoeligheden en hoe ik daar mee om kon gaan. Alles wat ik daarvoor had weg gestopt, kwam naar boven. Het was een lange maar helende weg en daar pluk ik nu nog de vruchten van. Lieve jij die dit leest en misschien herkenning voelt. Weet dat dit geen gezonde maatschappij is. Het is in mijn ogen niet gezond dat alles gericht is op prestatie, al vanaf de kleuterklas wordt je hierop voorbereid. Je moet dingen leren waarvan je de helft van de kennis niet gaat gebruiken. Je moet luisteren naar je ouders, meester, juf (misschien nog regels van een geloof) want die weten alles. Je moet braaf en vooral normaal zijn waardoor je je leert aanpassen en je eigen behoeften voorbij gaat. Je moet studeren, daarna werken, sparen voor later want dan heb je het nodig, je dromen bewaren voor later want dan heb je de tijd, sporten, leuke dingen doen, met vrienden afspreken, een partner vinden, trouwen, tijd doorbrengen met familie, kinderen krijgen en voor ze zorgen en tussendoor nog luisteren naar de honderden regeltjes en overtuigingen die je in je leven hebt mee gekregen. Ik word al moe wanneer ik het schrijf. Wat in mijn ogen normaal is, is dat je mag ZIJN. Je mag luisteren naar je lichaam, naar je gevoel en daar naar handelen. Wat dit dan ook voor jou is. Je hoeft niet succesvol te zijn, het enige waar je succesvol in hoeft te zijn is het ZIJN.
// EN
5 years ago, I experienced a burnout. -Then- for my mind from one moment to the next, I collapsed. I was working in forensic psychiatry and burst into tears at the office. I didn’t know anything anymore and couldn’t stop crying. For the next few weeks I mostly slept and cried. Going outside, let alone to the supermarket was already a big task. Resting and nature did me good, all other activities gave me a feeling of pressure. Because I did not know what was happening to me, I also found it difficult to give words to others about my process. Like my employer; with every conversation I felt the pressure that paralyzed me. Miraculously I managed to keep indicating that I really couldn’t just go back to work, I needed more time for my recovery. With the help of more rest, talks with friends, a coach and a haptotherapist I managed to feel better and better. To feel where my needs where. Step by step I created more space for myself by setting limits. In the end I didn’t work for about six months and after that I took a reintegration course. This was not so long because I felt that the workplace would not make me better. I decided to quit and continue to focus on my recovery. This also seemed to go faster after it. My recovery continued and I went to therapy. Eventually I did not become the “old” me, thankfully because I was living mostly for others and constantly going over my own limits. It took a few years for me to fully recover and find myself, although that process always continues.
In hindsight, the burnout caused my body to indicate that enough was enough. That I was trying way too hard my whole life and in that job. To be there for others, to meet expectations without asking myself what I wanted. After subtle signals I had no choice but to listen because I just couldn’t do anything anymore. Besides, I now see it as a normal reaction to abnormal circumstances. In the workplace at the time but also due to trauma and expectations in Western society. I learned more about my sensitivities and how I could deal with them. Everything I had put away before came to the surface. It was a long but healing road and I am still reaping the benefits of it. Dear you who reads this and maybe feels recognition. Know that this is not a healthy society. In my opinion it is not healthy that everything is focused on achievement, already from kindergarten you are prepared for this. You have to learn things half of which you are not going to use. You have to listen to your parents, teachers (maybe also rules of a religion) because they know everything. You have to be well-behaved and above all normal which teaches you to adapt and go beyond your own needs. You have to study, then work, save for later because you will need it, save your dreams for later because then you will have the time, do sports, do fun things, meet up with friends, find a partner, get married, spend time with family, have children and care for them and in between listen to the hundreds of rules and beliefs you have been given in your life. I am already getting tired when I write it. What is normal in my eyes is that you are allowed to BE. You may listen to your body, to your feelings and act accordingly. Whatever this means for you. You do not have to be successful, the only thing you need to be successful at is BEING.