Waar ik laatst achter kwam is dat ik er weer in ben getrapt. Een aantal jaren geleden werd ik me ervan bewust dat ik veel in de toekomst leefde, vaak niet in het moment zelf. Een lange tijd was ik veel vaker in het moment. Ook heb ik sindsdien veel afleiding verwijderd uit mijn leven; zoals spullen, mijn toenmalige werk, en tenslotte mijn woning en meubels. Mijn leven werd steeds minimalistischer. Ik ging op reis met mijn backpack zonder duidelijk plan. Zien waar het moment me bracht en dat ieder moment. Totdat ik besloot langer in Perú te blijven en ik een appartement ging huren. Eerst leefde ik alsnog vooral uit mijn backpack maar later heb ik toch wat meubels er bij gezocht. Op een bewuste manier. Maar heel langzaam is het er ingeslopen om vooruit te kijken. En bijvoorbeeld te denken; wanneer het volgende meubel er is, voel ik me beter, wanneer mijn laptop hier is, voel ik me beter, wanneer ik hier werk heb, voel ik me beter, wanneer ik volgende week dit en dat doe voel ik me beter. Maar zo werkt het leven niet. Het leven is geen to do lijst. Het geluk ligt nooit in de toekomst. Ja, er zijn dingen die zeker bij kunnen dragen aan je geluk of dingen die je kan doen om je opgelucht te voelen. Maar dat is maar voor even. Wanneer je nu niet van binnen gelukkig bent, wordt je dat ook niet in een volgend moment. Dit mocht ik me weer even herinneren, zonder mezelf te veroordelen. Maar vanaf nu mag ik mijn geluk weer van binnen ervaren. Het is is er altijd. Ik zie nu een bol van goud voor me, in mijn binnenste. Soms moet het even worden afgestoft maar het is er altijd. Dit moment is het enige wat ooit telt. 
