Grappig dat ik anderen altijd uit nodig om te delen en een safe space voor ze probeer te zijn. Zelf ben ik soms nog terughoudend om te delen, ook op dit platform. Ik vraag me soms af of jullie er wel op zitten te wachten, het persoonlijke delen. Maar misschien juist wel en als je het niks vindt, hoef je het natuurlijk niet te lezen. Soms deel ik een klein deel maar waarom alleen dat kleine deel, misschien hou ik mezelf daarmee juist klein. In mijn meditatie werd vanochtend werd me duidelijk dat ik meer mag delen. Afijn, de afgelopen tijd is het een rollercoaster geweest. Al jaren komen bij mij alle veranderingen in een keer. Waar er eerst een paar kleine veranderingen per keer waren, zijn er nu haast alleen nog grote, impactvolle veranderingen. Nadat ik in april 2020 stopte bij mijn vaste baan, merkte ik dat mijn woning niet meer paste bij mijn nieuwe manier van leven en kwam ik uit bij een woning in Zeist waar ik een extra ruimte had om mijn praktijk in vorm te geven. Ik wist dat het een tijdelijke woning zou zijn maar ik kreeg constant tekens dat ik er mocht gaan wonen en ik heb geleerd te kiezen voor geluk in het moment in plaats van te leven in of naar de toekomst. Ik genoot van het wonen daar in een prachtige omgeving. Intussen ging mijn beste vriendinnetje op reis. Reizen is iets wat ik dolgraag doe maar het leek er niet het juiste moment voor te zijn. Totdat ik een paar maanden geleden te horen kreeg dat ik mijn woning moest verlaten. Het voelde als een teken van het universum dat ik alles mocht gaan loslaten wat me ‘vasthield’ in Nederland. En dat gebeurde en stiekem maakte mijn hart een sprongetje dat dit betekende dat het tijd was op reis te gaan. Tegelijkertijd bracht het ook veel onduidelijkheid en chaos met zich mee. Al een tijdje lees en hoor ik veel over Peru. Ik besloot hier voor te gaan en heb in korte tijd de verhuizing in orde gemaakt om anderhalve maand bij mijn ouders te gaan wonen in Limburg. Nog een stap die veel teweegbrengt na 7 jaar op mezelf te hebben gewoond maar ik voel dat ook dit een helend proces mag zijn. Inmiddels heb ik mijn ticket naar Peru geboekt, ik vlieg half januari. Dit voelt nu nog ver weg, omdat het leven hier momenteel zo anders voelt dan ik denk dat het daar gaat zijn. Vanuit Peru blijf ik trouwens gewoon consulten doen door middel van videobellen. Het voelt alsof ik nu even in pauzestand sta maar er tegelijkertijd op onbewust niveau ontzettend veel gebeurd. Ik lees de laatste tijd meer en de inzichten blijven in sneltreinvaart komen. In mijn meditatie kwamen naast het delen nog meer dingen naar boven, zoals het symbool van de Egyptische staf waarin ik las in ‘De Inwijding’; deze werkt beide vernietigend als creërend, aan de hand van op wat voor manier je hem gebruikt. En een blauwe vlinder die o.a. staat voor wedergeboorte. Vorig jaar schreef ik al een keer ‘mijn hart volgen is de enige weg die ik ken’ en dit wordt steeds meer onvermijdelijk. Het voelt alsof ik geen andere keus meer heb en de zachte duw van het universum mij altijd de juiste richting op duwt. Hoe kan ik dan soms het vertrouwen verliezen? Ach in deze tijd is dat ook begrijpelijk omdat het verschil met mijn ideale wereld en de fysieke wereld steeds groter lijkt te worden. Toch kunnen we in elke situatie onze eigen verantwoordelijkheid nemen en keuzes maken, al is het in de manier hoe je naar dingen kijkt. En tenslotte, met de toename van donker, groeit ook het licht, altijd.
