Toen ik zojuist yoga deed realiseerde ik me iets. De laatste tijd ben ik door zware stukken heen gegaan maar was ik daarnaast ook erg hard voor mezelf. Hoe ik naar anderen vaak met compassie, zachtheid en lichtheid communiceer, doe ik dat tegen mezelf soms tegenovergesteld. Ik veroordeel mezelf, voel me schuldig en kan denken; waarom heb ik dit stuk nu nog niet geheeld? Allemaal gedachten die me juist verder weg brengen van heling. De schuldgevoelens zijn tegenwoordig vele malen minder dan vroeger maar toch zit het diepgeworteld. En niet alleen bij mij maar ik zie het ook veel om me heen. Het is iets wat vaak vele generaties is door gegeven (waar dat door komt zal ik een andere keer over schrijven). Het is echter een lage energie en je kunt er precies niks mee behalve je rot voelen. Het geeft me meer ruimte als ik probeer een situatie als neutraal te zien; je krijgt in het leven (vaak) niet voorgeschoteld wat je wil maar wat je ziel nodig heeft om te groeien. En de dingen die je meemaakt komen op je pad omdat jij het aan kan. Je bent ontzettend veerkrachtig en je kracht blijft groeien elke keer wanneer je zware periodes te boven komt. Tegelijkertijd hoef je niet altijd meteen deze kracht te voelen maar mag je in het proces zacht zijn voor jezelf.
Hoe zie jij dit? Geef jij jezelf weleens de schuld van dingen die gebeuren? En/of geloof jij dat alles met een reden gebeurt?
